พรุ่งนี้จะต้องเดินทางออกไปทำงานที่ต่างจังหวัดเหมือนทุกๆ เดือนครับ แต่ก็ยังไม่หลับไม่นอน  ไม่ง่วงเลย ทั้งๆ ที่พรุ่งนี้จะต้องขับรถไปอีกกว่า 500 กิโลเมตร แต่เดี๋ยวสักพักก็คงต้องพยายามนอนให้หลับแล้ว ก่อนจะนอนก็เลยมานั่งเขียนอะไรไปเรื่อยๆ สักหน่อยดีกว่า

พอคิดถึงว่าพรุ่งนี้ต้องเดินทาง(อีกแล้ว) อยู่ดีๆ ก็คิดถึงเรื่องๆ หนึ่งขึ้นมา มันเป็นความคิดที่อยู่ดีๆ ก็แวบเข้ามาในหัวสมองครั้งหนึ่ง เมื่อประมาณเมื่อ 5 ปีที่แล้ว…“นี่เรามาทำอะไรที่นี่(วะ)”

จำได้ว่าตอนนั้นเดินโทรศัพท์อยู่ในโรงแรมที่จ.สระแก้วครับ ชายแดนฝั่งประเทศเพื่อนบ้านเรา อีกไม่กี่กิโลฯ ก็จะถึงด่านเขมร หรือที่เรียกว่าตลาดโรงเกลือที่หลายๆ คนอยากจะไปเดินนั่นแหละครับ ผมรับเขตทางภาคนี้อยู่ 6 เดือน เชื่อมั้ยครับ ผมไม่เคยไปเดินเลยสักครั้ง ทั้งๆ ที่มันอยู่ใกล้จากที่ผมพักแค่นิดเดียว ตั้งใจอยู่หลายที ก็ไม่ได้โอกาสไปสักที พอมานั่งคิดตอนนี้ก็รู้สึกเสียดาย ที่ตอนนั้นไม่ยอมไป

มาว่ากันต่อถึงเรื่องที่จั่วหัวไว้ดีกว่า…เมื่อกี้ผมบอกว่าผม เดินคุยโทรศัพท์อยู่ในโรงแรม ที่ต้องเดินเพราะมันมีเหตุผลครับ ในตัวโรงแรมสัญญาณไม่มี!!! ไม่ผิดครับทั้งๆ ที่เป็นเครือข่ายที่ขึ้นชื่อว่าชัดที่สุดของประเทศเราในตอนนั้นเลย แต่กลับไม่มีคลื่น ต้องเดินหาเอา นั่นแหละครับทำให้ผมเกิดความคิดนั้นคิดมา ว่าเรามาทำอะไรที่นี่ นะ ที่ๆ แม้แต่คลื่นโทรศัพท์ก็ไม่ค่อยจะมี ข้าวก็ไม่อร่อย ที่นอนก็ไม่สบาย ลองนึกภาพห้องยาวๆ เตียงแข็งๆ มีทีวีแขวนเหมือนตามหอพักอยู่ตรงปลายเท้าครับ แต่ยังดีที่โรงแรมนี้มี UBC ครับ นั่นเป็นข้อดีข้อหนึ่งที่ทำให้ผมสามารถฆ่าเวลาได้ดีพอสมควรทีเดียว แต่นั่นก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นเรื่องดีซะทีเดียว เพราะอะไรรู้มั้ยครับ เพราะมันวางอยู่ปลายเท้า และมันเป็นทีวี 14 นิ้ว!!! จะนอนดูก็มองเห็นไม่ชัด เพราะมันไกลมาก เวลาดูหนัง HBO ก็ต้องไปนั่งแหงนอยู่ปลายเตียง เนื่องจากภาษาอังกฤษไม่ค่อยแข็งแรง กว่าจะง่วง ได้เวลานอนก็ดูหนังไปประมาณ 3 เรื่อง ปวดคอพอดีครับ

เรื่องความสะดวกสบาย ผมว่ามันยังไม่ใช่ประเด็นหลักของคำถามนี้หรอกครับ เพราะทุกวันนี้ ผมก็ยังมีคำถามแบบนี้ซ้ำๆ อยู่ในหัวเป็นบางครั้ง เวลาที่อยู่กับตัวเอง ในจังหวัดที่ไกลๆ ทั้งที่มีความเจริญ มีผู้คนมากมาย ก็ยังคิดถึงเรื่องนี้ จะว่าไม่ชินก็คงจะไม่ใช่ มันอาจจะเป็นเพราะมันเหงา หรือว่าอะไรสักอย่างมากกว่า

เคยมีใครรู้สึกแบบนี้บ้างมั้ยครับ???