ไม่รู้ว่าวันนี้ก้าวขาข้างไหนออกจากห้อง ทำไมมันถึงดวงไม่ดีได้ขนาดนี้หนอ…

วันนี้ฝนตกปรอยๆ แต่เช้า ต้องขับรถขึ้นดอยจากแพร่ไปน่าน อุตส่าห์มองโลกในแง่ดี “แบบนี้แหละ ขับรถสบาย แดดไม่ร้อน”
ที่ไหนได้ขับรถขึ้นไปถึงกลางดอยฝนตกหนัก ถนนก็ลื่น ขับตามคันหน้าไปเรื่อยๆ ละกัน ตามกันอยู่ดีๆ เจ้าคันแรกดันชะลอรถไปดูรถที่ตกอยู่ข้างทาง (จะดูทำไมกับความโชคร้ายของคนอื่น) เจ้าคันที่ 2 สงสัยจะคิดอะไรอยู่เพลินๆ เกือบชนคันหน้าเหยียบเบรคกะทันหัน ไอ้เราก็ตามมาดีๆ เบรคแทบไม่ทัน หักหลบ รถเสียหลัก เกือบลงไปอยู่เป็นเพื่อนกันคันที่ตกไปก่อนซะแล้ว….

หลังจากที่ระงับสติให้หายตกใจ ขับต่อไปจนถึง ทำงานเสร็จ อ่าว…ฝนตกหนักกว่าเดิม ขาลงต้องระวังให้มากกว่านี้ (เมื่อเช้าซวยไปรอบแล้วนี่) ขับลงมาเรื่อยๆ ด้วยความเร็วไม่เกิน 90 กิโลเมตรต่อชั่วโมง รอดละเรา จะถึงตีนดอยแล้ว แต่ไม่ครับ มันยังไม่โชคดีขนาดนั้น เมื่อเข้าโค้งเล็กๆ ที่มั่นใจว่าไม่มีทางเกิดอะไรขึ้นได้แน่นอนกับความเร็วที่ไม่เกิน 80 …. มันหลุดครับ หลุดโค้ง รถไม่ยอมเลี้ยวซะอย่างนั้น หมุนพวงมาลัย ไปๆ มาๆ อยู่หลายรอบ รถส่ายเป็นงู กินเลนข้ามไปฝั่งตรงข้าม หัวใจหล่นลงไปถึงตาตุ่ม…ตายแน่ๆ คราวนี้ ไม่เข้าโรงพยาบาล ก็ต้องไปวัดแหงๆ แต่ยังโชคดีที่ไม่มีรถสวนมาตอนนั้นครับ รอดไป….แทบหมดความมั่นใจตอนเข้าโค้งไปเลย รถใหม่วิ่งไปแค่ 3 หมื่นกิโล ทำไมมันร่อนได้ขนาดนี้(วะ)

ความโชคร้ายมันยังไม่หมดแค่นั้นครับ

กลับโรงแรมนั่งพักดื่มกาแฟร้อนๆ สักแก้ว ให้ใจเย็นลงอีกหน่อยก่อน ค่อยออกไปทำงานอีกรอบ ทำงานอยู่กับพื้นดินไม่ได้ขับรถ ไม่มีความเสี่ยงใดๆ แต่ยังไม่วาย ปีนเก้าอี้ขึ้นไป Display สินค้า ตอนจะลงเหมือนมีคนแกล้ง ขาเจ้ากรรมดันไปติดอยู่กับเก้าอี้เกือบตกลงมาหัวแตกซะอย่างนั้น…คนเรา

วันนี้โดนไป 3 ครั้งซ้อน หวังว่าพรุ่งนี้คงจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีกนะ จากแพร่ไปอุตรดิตถ์ แค่เขาลูกเล็กๆ ลูกเดียว…ไปเรื่อยๆก็แล้วกัน

ปล.ยืนยันว่าวันนี้ ไม่ได้ประมาท มีสติ แถมเตือนตัวเองอยู่ตลอดว่าฝนตกๆ ต้องระวังๆ
… คนมันจะซวย ช่วยไม่ได้จริงๆ ครับ…

5 Responses to “1 วันอันแสนโชคร้าย”