คราวที่แล้วเกริ่นไว้ว่า จะมาเขียนเกี่ยวกับชีวิตการทำงานของผมให้อ่านกัน คิดอยู่นานเหมือนกันครับ ว่าจะเขียนดีมั้ย เพราะไม่รู้ว่าจะมีคนสนใจอ่านรึเปล่า พอดีช่วงนี้ได้รับหน้าที่ใหม่มาให้ไปตรวจร้านสาขาด้วย ได้ไปเจอน้องๆ หน้าร้านมา ทำให้เห็นอะไรหลายๆ อย่าง ที่น้องๆ เหล่านั้นขาดไป ก็เลยตัดสินใจเอาประสบการณ์ที่ตัวเองเจอมาลองเขียนดู เพื่ออาจจะมีประโยชน์บ้าง เพราะประสบการณ์ของแต่ละคนมันไม่เหมือนกัน มันอาจจะมีประโยชน์หรือได้ข้อคิดอะไรกับคนอ่านบ้าง

มาเริ่มกันเลยดีกว่าครับ

ชีวิตการทำงานของผมเริ่มหลังจากที่สอบเอนท์ฯ ไม่ติดครับ อายุตอนนั้นก็น่าจะประมาณ 17 ปีได้ ตามประสาคนเอนท์ไม่ติดครับ หลังจากที่ดามแผลจากการผิดหวังที่สอบไม่ได้อยู่ 2-3 วัน ชีวิตก็เริ่มเข้าสู่สภาวะปรกติ นอนอยู่บ้านใช้ชีวิตทิ้งๆ ขว้างๆ ไปวันๆ ชีวิตประจำวันช่วงนั้นก็ไม่มีอะไรครับ ตื่นมาก็เที่ยงๆ อาบน้ำกินข้าวที่บ้านแล้วก็ออกไปข้างนอกครับ ออกไปเฮอาตามประสาวัยรุ่นทั่วๆ ไปกว่าจะกลับบ้านอีกทีก็โน่นแหละครับ เกือบสว่างของอีกวัน…

และแล้วก็มาถึงวันที่ผมไปสมัครงานครับ แต่เดี๋ยวก่อน..อย่าคิดว่าผมตั้งใจจะไปสมัครนะครับ จริงๆ แล้วตอนนั้นไม่ได้มีความคิดว่าอยากจะทำงานสักนิดเดียว ก็ยังใช้ชีวิตเหมือนปรกติแหละครับ จำได้ว่าวันนั้นนอนเล่นอยู่ที่หอเพื่อนและเป็นวันที่ร้อนมากครับ เลยคิดว่าจะออกไปข้างนอกเดินเล่นตากแอร์สักหน่อยดีกว่า… และวันนั้นก็เป็นจุดเปลี่ยนของชีวิตผมครับ

อย่างที่บอกผมไม่ได้มีความตั้งใจที่จะไปสมัครงาน แต่งตัวไม่ได้เรียบร้อยเลย เสื้อยืด กางเกงขาสั้น รองเท้าแตะ (แบบว่าโทรมสุดๆ) แต่ที่ได้สมัครงานก็เพราะว่า ปากครับ…. ด้วยความที่ผมเป็นคนปากเสียชอบแซวชาวบ้าน เป็นจุดเริ่มต้นครับ เรื่องมันมีอยู่ว่า ระหว่างที่เดินเล่นซื้อของอยู่ในร้านค้าแห่งหนึ่ง ตอนที่เพื่อนไปจ่ายเงินได้ บังเอิญเจอแคชเชียร์น่ารักครับ ก็เลยพูดออกไปด้วยความคะนองปากไป

“ที่นี่รับสมัครงานมั้ยครับ” ผมพูดไปอย่างนั้นแหละ
“รับคะ พอดีร้านเปิดใหม่อยากได้พนักงานพอดี กรอกใบสมัครเลยมั้ยค่ะ” สาวเจ้าตอบแบบไม่ลังเล
“เอ่อ…เอาจริงเหรอครับ คงไม่ดีมั้ง ไม่ได้เอาเอกสารมา แต่งตัวก็ไม่เรียบร้อยด้วย” ผมบอกแบบงงเล็กน้อย เจอคนเอาจริงๆ เลี่ยงหนีดีกว่า….
“ไม่เป็นไรคะ วันหลังค่อยเอามาให้ก็ได้ กรอกเอกสารไว้ก่อนล่ะกันนะ”
โดนเซ้าซี้อยู่พักใหญ่ แต่ก็ยืนคุย(กับคนน่ารัก) ด้วยความเต็มใจ เอาล่ะสิ…เลี่ยงไม่ได้แล้ว เอาว่ะ กรอกก็กรอก
“พรุ่งนี้เอาเอกสารมาให้ด้วยนะคะ”
“ครับ” แล้วก็เดินออกจากร้านด้วยความมึนงง ตกลงเรามาทำอะไรเนี่ย…

กลับบ้านไปวันนั้นก็ยังกลับไปคิดอยู่ครับ ว่าจะเอาเอกสารไปให้ดีรึเปล่า…นั่งคิดนอนคิดอยู่หลายตลบ สรุปว่าเอาวะ ดีกว่าอยู่บ้านเฉยๆ วันรุ่งขึ้นก็ไปครับ แต่มันไม่ใช่แค่เอาเอกสารไปให้อย่างเดียวน่ะสิครับ มันกลายเป็นวันสัมภาษณ์งานด้วยเลย เพราะดันไปช่วงเวลาที่เจ้าของร้านมาพอดี…แต่ไม่ใช่ปัญหาผ่านแบบสบายๆ ครับ (ไม่ได้เก่งครับ มารู้ทีหลังว่า ทางร้านต้องการคนแบบเร่งด่วน แล้วผมเป็นเหยื่อผ่านมาพอดี -*- )

และแล้วผมก็ได้งานทำเป็นครั้งแรกในชีวิต….

3 Responses to “เรื่องเล่าการทำงาน”