“ประการแรก คือ การรักษาความสัตย์
ประการที่สอง คือ การรู้จักข่มใจ ฝึกใจตนเอง
ให้ประพฤติปฏิบัติ อยู่ในความสัตย์ความดีนั้น
ประการที่สาม คือ การอดทน อดกลั้น
และอดออม ที่จะไม่ประพฤติล่วงความสัตย์สุจริต
ประการที่สี่ คือ การรู้จักระวางความชั่ว ความทุจริต
และรู้จักสละประโยชน์ส่วนน้อยของตน เพื่อประโยชน์ส่วนรวม
คุณธรรมทั้งสี่ประการนี้
ถ้าแต่ละคนพยายามปลูกฝังและบำรุงให้เจริญงอกงาม
จะช่วยให้ประเทศชาติบังเกิดความสุข ความร่มเย็น
และมีโอกาสที่จะปรับปรุงพัฒนาให้มั่นคงก้าวหน้าต่อไป”
————————————————————————————–

พระบรมราโชวาทในพิธีบวงสรวงสมเด็จพระบูรพมหากษัตริยาธิราชเจ้า
เมื่อวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2534

“ความเพียรที่ถูกต้องเป็นธรรม และพึงประสงค์นั้น
คือความเพียรที่จะกำจัดความเสื่อมให้หมดไป
และระวังป้องกันมิให้เกิดขึ้นใหม่ อย่างหนึ่ง
กับความเพียรที่จะสร้างสรรค์ความดี ความเจริญให้บังเกิดขึ้น
และระวังรักษามิให้เสื่อมสิ้นไป อย่างหนึ่ง

ความเพียรทั้งสองประการนี้
เป็นอุปการะอย่างสำคัญ ต่อการปฏิบัติตน ปฏิบัติงาน
ถ้าทุกคนในชาติจะได้ตั้งตน ตั้งใจ อยู่ในความเพียรดังกล่าว
ประโยชน์และความสุข ก็จะบังเกิดขึ้นพร้อม
ทั้งแก่ส่วนรวมและส่วนตัว”

————————————————————————————–

พระราชดำรัสพระราชทานในพระราชพิธีกาญจนาภิเษก
ทรงครองราชย์ครบ 50 ปี พ.ศ. 2539

“การทำดีนั้นยากและเห็นผลช้า
แต่ก็จำเป็นต้องทำ
เพราะหาไม่ความชั่วซึ่งทำได้ง่ายจะเข้ามาแทนที่
และจะพอกพูนขึ้นอย่างรวดเร็วโดยไม่ทันรู้สึกตัว
แต่ละคนจึงต้องตั้งใจ
และเพียรพยายามให้สุดกำลัง
ในการสร้างเสริมและสะสมความดี”

พระบรมราโชวาทพระราชทานแก่ผู้สำเร็จการศึกษาโรงเรียนนายร้อยตำรวจ
ณ อาคารใหม่สวนอัมพร วันที่ 14 สิงหาคม พ.ศ. 2525

“ในบ้านเมืองนั้น มีทั้งคนดีและคนไม่ดี
ไม่มีใครที่จะทำให้ทุกคนเป็นคนดีได้ทั้งหมด
การทำให้บ้านเมืองมีความปกติสุขเรียบร้อย
จึงมิใช่การทำให้ทุกคนเป็นคนดี
หากแต่อยู่ท่การส่งเสริมคนดี ให้คนดีปกครองบ้านเมือง
และควบคุมคนไม่ดี
ไม่ให้มีอำนาจ ไม่ให้ก่อความเดือดร้อนวุ่นวายได้”
พระบรมราโชวาทในพิธีเปิดงานชุมนุมลูกเสือแห่งชาติ ณ ค่ายลูกเสือวชิราวุธ จังหวัดชลบุรี เมื่อวันที่ 11 ธันวาคม 2512

“ในชีวิตคนเรา
แต่ละคนต้องผ่านพบเรื่องราว
และเหตุการณ์หลายหลากมากมายมาตั้งแต่เกิด
หลายเรื่องหลายสิ่งเป็นปัญหา
ที่ต้องนำมาขบคิดหาเหตุผล
ความกระจ่างจริงเพื่อยุติแก้ไข
ประสบการณ์ในการพิจารณาแก้ปัญหาเหล่านี้
ย่อมสั่งสมเพิ่มพูน
เป็นความรู้ความฉลาดอันกว้างขวางลึกซึ้ง
ซึ่งถ้ารู้จักนำมาปรับใช้
ควบคู่กับความรู้ทางวิชาการให้ถูกถ้วน
พอเหมาะ พอดี ด้วยความเพ่งพินิจ
โดยละเอียดรอบคอบแล้ว
จะยังประโยชน์แก่การปฏิบัติงานอย่างวิเศษสุด…”