Archive for the 'ทบทวนชีวิต' Category

เริ่มต้นปี53

หลังจากที่เมื่อปลายปีที่ผ่านมา ผมได้ตัดสินใจลาออกจากงานบริษัทที่ทำมานานถึง 6 ปี ด้วยเหตุผลหลักๆ เลยก็คือ “อิ่ม” เพราะถ้านับจริงๆ ต้องบอกว่าการทำงานในด้านนี้ของผม ก็ประมาณ 12 ปีเต็มเลยทีเดียว โดยเริ่มจากพนักงานหน้าร้านเล็กๆ ตอนเรียนมหาวิทยาลัย จนเข้ามาอยู่ในบริษัทใหญ่ตอนเรียนจบ
12 ปีที่ผ่านไปไวเหมือนโกหก ผมยังจำบทสนทนากับเจ้านายเก่าตอนที่เรียนจบใหม่ๆ ได้เลยว่าเค้าพูดว่าอะไร
เจ้านาย : “เรียนจบแล้วจะเอายังไงต่อไป”
ผม : “ก็อยู่กับพี่งัย”
เจ้านาย : “ไม่ดีกว่า พี่ไม่มีปัญญาจ้างเราละ อุตส่าห์เรียนมา ไปหาอะไรที่ดีกว่านี้ทำดีกว่ามั้ย”
ผม : “…”
นั่นคือจุดเริ่มต้นของการทำงานในบริษัทใหญ่ในเวลาต่อมา….
เวลาผ่านไป 6 ปี… ความอิ่มตัวก็มาถึง เริ่มเหนื่อยกับการเดินทาง การขับรถ ไม่มีเวลาให้กับคนใกล้ตัว ฯลฯ และในที่สุดก็ตัดสินใจลาออกมา
เกือบ 2 อาทิตย์ที่ผ่านไป ผมต้องตอบคำถามเดิมๆ ที่ถามว่า
“ออกไปแล้วจะทำอะไรต่อไป”
“ไม่ไปทำงานเหรอ”
“เดือนนี้ไม่ไปต่างจังหวัดเหรอ” ฯลฯ
นั่นสิครับ ออกมาแล้วจะทำอะไรดี [...]

ทำไมถึงเลือกซื้อคอนโดฯ ไม่เลือกบ้าน

หลังจากที่คราวที่แล้วเขียนเรื่องที่ไปดูคอนโดฯ มา ก็ได้รับคำถามจากคนรอบข้างต่างๆ นาๆ เช่น ทำไมไม่ซื้อบ้านหรือทาวเฮ้าส์ละ คอนโดฯ มันเล็กนะ เกิดมีครอบครัวจะทำยังไง ฯลฯ วันนี้จะมาอธิบายถึงสาเหตุที่ผมเลือกที่จะซื้อคอนโดฯ แทนที่จะเลือกบ้านหรือทาวเฮ้าส์ครับ
เหตุผลของผมที่คิดอาจจะมองว่าง่ายๆ ไปหน่อย แต่ผ่านการคิดทบทวนมาพอสมควรเหมือนกันครับ นั่นก็คือ… บ้านหรือทาวเฮ้าส์มันแพงครับ สู้ราคาไม่ไหว ราคาที่มันพอจะไหวก็ไกลเหลือเกิน พอมาคำนวณค่าเดินทาง ทางด่วน น้ำมันรถ เวลาและสุขภาพจิตที่ต้องเสียไปแล้ว ผมว่าผมยอมเลือกที่จะอยู่ใกล้ๆ ในเมือง แล้วเหลือเวลาให้กับชีวิตตัวเองมากหน่อยดีกว่าครับ และอีกเหตุผลนึงที่เกี่ยวข้องกันก็คือ เรื่องของความปลอดภัยของคนข้างเคียงครับ เพราะผมต้องไปทำงานตจว.บ่อยๆ จะบ่อยให้คนข้างๆ อยู่บ้านคนเดียว ไกลๆ อาจจะไม่ดีนัก และความสะดวกในการเดินทางในช่วงที่ผมไม่อยู่ด้วยครับ
เหตุผลต่อไปก็คือ เรื่องปัญหาสัพเพเหระ สำหรับคนอยู่บ้านหรือทาวเฮ้าส์ เช่น เรื่องที่จอดรถ หมาข้างบ้าน ขยะหน้าบ้าน หรือเรื่องซุบซิบนินทาของเพื่อนบ้านทั้งหลาย ผมไม่ชอบครับ แต่ปัญหาแบบนี้ไม่ใช่ว่าอยู่คอนโดฯ แล้วจะไม่เจอ เจอแน่ๆ ครับ แต่คงน้อยกว่า…
เหตุผลสุดท้าย ที่สำคัญก็คือ.. ผมตั้งใจไว้ว่าจะซื้อบ้านอีกหลังที่ตจว. ครับ
นี่เป็นเหตุผลหลักๆ ที่ผ่านการทบทวนและพูดคุยกันมาพักใหญ่ ก่อนที่จะทำการตัดสินใจ ใครที่กำลังติดสินใจเรื่องแบบนี้อยู่ ก็ตัดสินใจกันดีๆ นะครับ เรื่องที่อยู่เป็นเรื่องใหญ่ [...]

เมื่อผมคิดจะซื้อบ้านหลังแรก

หลังจากที่นั่งคิดนอนคิดมาหลายรอบ ว่าจะซื้อบ้านหรือคอนโดฯ ไว้เป็นของตัวเองสักทีดีรึเปล่า หลังจากที่ได้รับการแนะนำ(ยุยง) จากเพื่อนฝูง พี่น้อง มาหลายปี
- จะเช่าเค้าอยู่ไปทำไม
- อายุมากขึ้นทุกวัน เดี๋ยวกู้ยาก
- (หาก)แต่งงานแล้วจะไปอยู่ที่ไหน
- ฯลฯ
ในที่สุดก็ตัดสินใจได้แล้วว่าซื้อไปเถอะ เหตุผลที่ผมไม่ยอมซื้อที่อยู่เป็นของตัวเอง ก็เพราะว่า ผมไม่รู้ชีวิตตัวเองว่าจะอยู่ที่ไหนกันแน่ คือยังไม่รู้ว่าตัวเองจะอยู่กรุงเทพฯไปตลอด หรือว่าจะไปอยู่ต่างจังหวัดดี เพราะโดยส่วนตัว ผมไม่ค่อยชอบที่จะอยู่กรุงเทพฯ เท่าไหร่ มันรู้สึกอึดอัด วุ่นวาย และด้วยอาชีพการงาน ทำให้ผมเป็นคนที่ค่อนข้างเร่ร่อน ทำงานไม่อยู่เป็นที่เป็นทาง เดินทางอยู่ตลอดเวลา ซื้อไว้ก็กลัวจะไม่คุ้ม แต่หลังจากที่ได้ทบทวนเป็นอย่างดี และมองไปถึงอนาคตแล้ว ตัดสินใจซื้อครับ
ตอนนี้อยู่ในช่วงกำลังมองหาดูที่ถูกใจที่สุด และก็เหมือนจะหาเจอแล้ว เป็นคอนโดมือสองอยู่ใกล้รถไฟฟ้า และงบประมาณอยู่ในเกณฑ์ที่รับได้ กำลังตัดสินใจขั้นสุดท้ายครับ หวังว่าจะได้สิ่งที่ดีที่สุด ถูกใจที่สุดสำหรับการตัดสินใจครั้งนี้ และหวังว่าเจ้าของห้องที่จะขาย คงไม่ใจร้อนขายให้คนอื่นไปก่อน ระหว่างที่ผมกำลังทำเรื่องกับธนาคารล่ะกัน
พรุ่งนี้วันหยุด จะไปดูอีกทีเพื่อความมั่นใจ…

ความทรงจำที่หายไป

มีใครเขียนโปรแกรมหรือเครื่องมือแบบในรูปได้บ้างครับ ผมอยากได้สักหน่อย
เคยเป็นกันบ้างมั้ยครับ ที่อยู่ดีๆ ความทรงจำในช่วงเวลาหนึ่งของชีวิตก็หายไป จำอะไรไม่ได้ ว่าช่วงเวลานั้นทำเคยอะไร ไปไหนมา ราวกับว่าเรื่องราวในช่วงนั้นมันไม่เคยเกิดขึ้นเลยกับชีวิตมาก่อน
เรื่องนี้มันเกิดขึ้นกับตัวผมเมื่อไม่นานมานี้เอง ผมมีโอกาสได้ไปเจอน้องสาวคนนึงที่ไม่ได้เจอกันมานานกว่า 15 ปี จากเว็บ Community ชื่อดัง Hi5 ครับ พอมีโอกาสได้เจอกัน ก็ต้องมาคุยถามสารทุกข์สุขดิบกันเล็กน้อย ประมาณว่าหายไปไหน ไปทำอะไรมากับชีวิตในช่วงที่ไม่ได้เจอกัน พอคุยกันไปคุยกันมาก็รู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นคนแก่ ที่ชอบนึกย้อนอดีต กับคำถามประมาณว่า… จำได้มั้ยว่าพวกเรารู้จักกันตอนไหน คำถามนี้ยังพอตอบกันได้ แต่เรื่องราวหลังจากที่รู้จักกันแล้วน่ะสิครับ ไม่ว่าจะเป็น “เราเคยไปไหนด้วยกันมั้ย เคยคุยอะไรกันบ้าง” ปรากฏว่ามันไม่มีเลย มันข้ามไปตอนจบเลย เป็นที่น่าแปลกใจสำหรับผมมากๆ เพราะตัวผมเองเป็นคนที่ค่อนข้างจำรายละเอียดเรื่องราวต่างๆ เกี่ยวกับคนที่รู้จักได้พอสมควร แต่กับน้องสาวคนนี้ กลับไม่มีเลย เหมือนกับว่าเราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน และที่น่าแปลกใจยิ่งกว่านั้นก็คือ ตัวน้องเองก็จำอะไรไม่ได้เช่นกัน มันกลายเป็นว่า เรื่องราวของคนทั้งสองคนมีแค่ฉากเริ่มต้นและตอนจบเท่านั้น

หาแนวทางใหม่ยังไงดี

หลังจากที่ทรมานกับการใช้ GPRS ช้าๆ ของ TrueMove อยู่หลายวัน ก็ทดลองเปลี่ยนมา GPRS ของ Happy ดูบ้าง ซึ่งผลที่ได้ก็เร็วขึ้นมาอีกเล็กน้อย อยู่ในเกณฑ์ที่ดีขึ้นครับ อาจจะเป็นเพราะในบางจังหวัด มีระบบ Edge รองรับอยู่ เลยทำให้รู้สึกว่าเร็วขึ้น แต่ก็ไม่เร็วแบบทันอกทันใจ เหมือนกัน Wireless หรือ ADSL  ที่ห้องที่กทม. แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น ก็ยังไม่เร็วพอสำหรับการอัพเดตบล็อก  เพราะกว่าจะโหลดหน้าเขียนบล็อกได้ใช้เวลานานจนลืมเลยว่าจะเขียนอะไร และหลายๆ ครั้งโหลดไม่ขึ้นด้วยซ้ำ เลยส่งผลให้ไม่สามารถเขียนบล็อกได้  เพราะอดทนรอไม่ไหว ไม่ว่าจะเป็นบล็อกส่วนตัวแห่งนี้หรือบล็อกขายของ Amazon  ที่เพิ่งสร้างขึ้นมาใหม่ ทำให้แผนงานที่วางไว้ตอนในช่วงปีใหม่ต้องชะงักไป
ถึงตอนนี้เลยต้องมานั่งคิดว่า จะวางแผนงานใหม่ยังไงเพื่อที่จะรับกับสภาพความเร็ว net ช้าๆ แบบนี้ได้ หรือจะลงทุนซื้ออุปกรณ์ใหม่เพื่อทำให้สามารถใช้งาน Internet ได้เร็วขึ้นกว่าเดิมดี ซึ่งถ้าหลีกเลี่ยงได้ ไม่ค่อยอยากที่จะเลือกข้อหลังเท่าไหร่นัก เพราะต้องใช้เงินอีกจำนวนหนึ่ง ซึ่งยังไม่รู้ว่าจะคุ้มกับสิ่งที่จะได้รับมาหรือไม่
สิ่งที่คิดออกตอนนี้ คือ
-นั่งหา KW เพื่อนำไปใช้กับสคริป ANCs กับ Blizz ของคุณก้องไปพลางๆ อาจจะใช้เวลานานในการโหลดข้อมูลนิดหน่อย แต่อย่างน้อยก็ยังโหลดได้บ้าง [...]

Pages: 1 2 Next



Welcome All…



"นายหนุ่มบล็อก" บล็อกเรื่องราวทั่วๆ ไป ขึ้นอยู่กับความสนใจในขณะนั้น อาจจะมีสาระบ้าง ไร้สาระบ้าง ไม่แน่...บางทีในเรื่องไร้สาระ อาจจะมีสาระก็ได้... ขอบคุณที่แวะมาครับ

ติดตามบล็อกนี้ทาง email:

Delivered by FeedBurner

UserOnline



Garden Kneeler Seat