อาทิตย์ที่ผ่านมามีข่าวการเกิดแผ่นดินไหวอย่างรุนแรงในประเทศเฮติ อย่างที่หลายๆ คนได้รับทราบกันอยู่แล้ว และบรรดาประเทศต่างๆ ก็ได้ระดมความช่วยเหลือกันอย่างเต็มที่ และแน่นอนรวมถึงประเทศไทยด้วย
ในประเทศไทยเอง มีหลายหน่วยงานที่เปิดบัญชีรับเงินบริจาค เพื่อนำไปช่วยเหลือผู้ประสบภัยในเฮติ ไม่ว่าจะเป็นของ “สภากาชาดไทย” “กองทุนคนไทยช่วยผู้ประสบภัยเฮติ” หรือ จากหลายๆ องค์กรไม่ว่าจะเป็นศิลปิน ดารา นักร้อง ที่ออกมาจัดคอนเสิร์ต ประมูลของ ขายเสื้อ ฯลฯ ซึ่งก็ได้เงินบริจาคมากมายเลยทีเดียว เท่าที่ได้รับฟังข่าวมาเมื่อกี้ เฉพาะที่ทางกองทุนคนไทยช่วยผู้ประสบภัยเฮติอย่างเดียว ก็มีเงินบริจาคเข้ามาประมาณ 97 ล้าน เข้าไปแล้ว ซึ่งถ้ารวมๆ กันแล้วก็คงจะได้มิใช่น้อยเลยที่เดียว
นับว่าเป็นการหลั่งไหลน้ำใจของคนไทยเป็นอย่างมาก เหมือนคราวที่ในบ้านเราเกิดเหตุการณ์สึนามิ เราก็ได้รับความช่วยเหลือจากนานาประเทศมาเช่นกัน
อ่านมาถึงตรงนี้ อาจจะมีคนสงสัยว่าแล้วนายหนุ่มมาเขียนถึงเรื่องนี้ทำไม เลขบัญชีที่ใช้รับบริจาคก็ไม่แจ้ง คงไม่ได้มาช่วยเผยแพร่ โครงการบริจาคเงินเป็นแน่แท้ ใช่แล้วครับ ผมไม่ได้เขียนบล็อกนี้ขึ้นมาเพื่อช่วยแนะนำโครงการนี้ต่อ เพราะทุกๆ คนคงได้รับข่าวคราวจากโทรทัศน์กันมาหลายวันแล้ว
แล้วจะเขียนทำไมละ…
เพราะหลังจากที่มีการเปิดบัญชีรับบริจาคเพื่อการนี้แล้ว ผมเกิดความคิดขึ้นมาว่า ในประเทศเราเองก็มีองค์กร มูลนิธิต่างๆ มากมาย ที่มีการเปิดหน้าบัญชีเพื่อรับการบริจาคจากผู้ใจบุญทั้งหลาย และก็เห็นว่ามีหลายๆ แห่งเหมือนกันที่รายรับไม่เพียงพอแก่รายจ่าย ถ้าเรามีการจัดงานใหญ่ๆ ร่วมแรงร่วมใจกันสักปีละครั้ง จากหลายๆ หน่วยงาน เหมือนที่เราทำอยู่ในขณะนี้ แล้วนำเงินช่วยเหลือที่ได้รับการบริจาคนั้นมาเฉลี่ยๆ ให้กับองค์กรที่ประสบปัญหาอยู่บ้างคงจะดีไม่น้อย

จริงมั้ยครับ…

ได้รับ FW Mail จากเพื่อนมา อ่านแล้วเข้าท่าดี เลยเอามาเก็บไว้สักหน่อย เพื่อใครไม่เคยได้รับ ผ่านเข้ามาจะได้อ่านกันครับ เนื้อความก็ตามนี้…
ข้อเขียนจาก คุณสุทธิชัย หยุ่น

พรรคพวกส่งจดหมายเวียนผ่านอีเมล์มาให้…บอกว่าเป็น “สูตรแห่งชีวิตประจำวัน” ที่ควรจะส่งต่อไปให้คนที่เรารัก, ห่วงใยและต้องการให้เขาหรือเธอมีความสุขทั้งกายและใจ… ทำนองเดียวกันที่ชาวชีวจิตมีความห่วงหาอาทรต่อกันอย่างไม่ลดละ
เพื่อนเรียกสูตรนี้ว่าเป็น Lifebook หรือเป็น “ตำราแห่งชีวิต”ซึ่งผมคิดว่าเหมาะเจาะกับเนื้อหาและคำแนะนำที่น่าสนใจยิ่ง
ทั้ง ง่ายและตรงไปตรงมา, ใครจะทำก็ได้, ไม่ทำก็ได้, เป็นสิทธิส่วนบุคคล, ไม่บังคับยัดเยียดกัน, ไม่ต่อว่าต่อขานกัน, แต่ถ้าหากมีความมุ่งมั่นจะทำอะไรให้กับชีวิตของตนเอง, ก็ถือว่าเป็นเรื่องน่าส่งเสริมสนับสนุน
สมควรที่จะให้กำลังใจแก่กันและกันอย่างยิ่ง

สูตรที่ว่านี้มีง่าย ๆ อย่างนี้
๑. ดื่มน้ำให้มาก

๒. กินอาหารเช้าเหมือนราชา, รับประทานอาหารเที่ยงเหมือนเจ้าชายและเมื่อถึงอาหารเย็น, ให้วาดภาพว่าตัวเองเป็นแค่ขอทาน (แปลว่ากินมือหนักที่สุดตอนเช้า, และกลาง ๆ ตอนเที่ยงและตกเย็นแล้ว, ทำตัวเป็นยาจก, ไม่มีอะไรจะกิน… สุขภาพจะเป็นอย่างเทวดาทีเดียวเชียวแหละ)
๓. กินอาหารที่โตบนต้นและบนดิน, พยายามหลีกเลี่ยงอาหารที่ผลิตจากโรงงาน
๔. ใช้ชีวิตบนหลักการ 3 E…นั่นคือ energy หรือพลังงาน,enthusiasm หรือกระตือตือร้น และ empathy คือเอาใจเขามาใส่ใจเราให้มาก ๆ
๕. หาเวลาทำสมาธิหรือสวดมนต์เสมอ
๖. เล่นเกมสนุก ๆ [...]

ออกไปตะลอนๆ ทำงานต่างจังหวัด มานานเกือบ 3 อาทิตย์ วันนี้ได้กลับเข้าบ้านสักที อาชีพอย่างผม ได้ขับรถซะหายอยากกันเลยทีเดียว
บางทีคิดขึ้นมาก็สนุกดี ถ้ามองในแง่ดี จะมีสักกี่คนที่ได้ไปจังหวัดโน้นจังหวัดนี้ ได้ทุกๆ เดือน จะมีสักกี่คนที่ได้ไปภูเก็ต ปีละ 12 ครั้ง ไปนอนที่กระบี่ อีกปีละ 12 หน หรือจังหวัดอื่นๆ เกือบทั่วประเทศไทย เพราะบางคนทั้งชีวิต ก็ยังไม่เคยไปสักครั้งเดียวเลยก็มี แต่นี่ได้ไปกันทุกเดือน มีคนออกค่าที่พักให้ น้ำมันรถไม่ต้องเสีย(แต่ต้องขับเองนะ) แถมค่ากินอีกเล็กน้อย ถึงจะไม่ค่อยพอ แต่ก็ยังดี
เพื่อนฝูงหลายคนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า ดีเนอะ ได้ไปเที่ยวทั่วเลย น่าสนุก ไม่น่าเบื่อดี
ยอมรับครับว่าช่วงแรกๆ ที่มาทำงานแบบนี้ ก็รู้สึกสนุกแบบนั้นแหละ แต่พอเวลาผ่านไปมันเหมือนอิ่มๆ ยังไงไม่รู้ครับ ผมยังจำความรู้สึกตอนที่ได้รับเขตทางใต้ใหม่ๆ ได้เลย “ได้ไปภูเก็ตแล้วโว้ยยยย” เกิดมาไม่เคยไปกับเค้าเลยสักครั้ง เวลาผ่านไป 10 เดือน…. ไปมาแล้ว 10 ครั้ง ถ้าเปรียบเทียบกันคนอื่นๆ อาชีพธรรมดาทั่วไป ถ้าได้ไปเที่ยวภูเก็ตปีละครั้ง ต้องใช้เวลาถึง 10 ปีทีเดียว
ตอนนี้ภูเก็ตไม่น่าตื่นเต้นแล้วครับ เพราะได้ไปบ่อยเกิน [...]